Sinds ik in de bus leef is het bijna een test hoe weinig je nodig hebt om je gelukkig te voelen. Hoeveel weinig materie heb je nodig voor een comfortabel bestaan. Zo is het voor mij een uitdaging om het met zo min mogelijk te willen doen. Is dit nu zuinigheid of is het wat anders?

Zodra het wat kouder buiten is dan wordt het al wat moeilijker leven in de bus. ‘s Morgens wakker worden met 3 graden binnen dan ben ik toch erg blij dat ik het kacheltje aan kan zetten. Met boodschappen doen koop ik alleen het broodnodige. Je luistert naar mijn lichaam, die geeft aan wat er voor brandstof in moet. Het is een goed gevoel om een soort gezonde balans te vinden in zoet en goed.

In de avond komt er een oud Mercedes busje aangereden met drie hippies er in. Eigenaresse is een knappe, jonge vrouw van rond de 25. Wanneer ik met haar spreek lijkt zij intens gelukkig. De bus lekt aan alle kanten, is een motorisch barrel, geen kachel, douche of koelkast maar dat is niet belangrijk.

Ze gaan ‘s avonds de containers langs voor eten en zwemmen in de zee voor een frisse ochtenddouche. Is zij nu al veel verder in de kunst van het weglaten of is het toch wat anders?

Ze verdient geld voor bijvoorbeeld brandstof door sieraden te maken die ze verkoopt langs de boulevard. Geen luxe apparaten, geeft dit misschien een eenvoudiger leven?

De buurman geeft ze een ontbijtje en wat geld. Ik was niet overtuigd of dat is wat ze nodig hebben. Ik hou heel erg van samen delen maar hadden wij te delen dan? Doorgaans wachten ze op wat er aan hun wordt gegeven. Ze hebben écht gekozen voor deze leefstijl. Maar zou dat iets voor mij zijn?

Denk dat je grofweg de camperaars kunt indelen in drie groepen. Diegene die er fulltime in wonen, een paar weken op vakantie gaan en de pensionadas die een paar maanden overwinteren. Elke groep is compleet anders en heeft zijn eigen behoeftes. In de eerste groep zijn er weer diverse splitsingen te maken. De hippies die geen cent te makken hebben, maar gelukkig zijn met wat de dag brengt. Mensen die gespaard hebben en zo willen reizen totdat het geld weer op is. En de groep die kan blijven werken en salaris verdienen om zo de onkosten te dekken.

Ik kan in ieder geval toegeven dat ik toch hecht aan bepaalde luxe. De bus is motorisch in orde en de kachel en gasstel doet het altijd. Dat geeft een heerlijk geruststellend gevoel van luxe. Toen mijn dak lekte baalde ik van iedere regenbui. Het moest zo snel mogelijk verholpen worden. Dus ik ben geen hippie die dan maar hoopt dat het nooit meer zal regenen. Toch hoeft mijn bus niet super-de-luxe te zijn met alle nieuwste snufjes maar kan ik genieten van kleine nostalgische gemakken in mijn bus. Laat ik tot nu toe vaststellen dat ik bepaalde specifieke luxe mij comfort geven. Heel fijn om meteen te kunnen kopen wat je nodig hebt, ookal is t niet veel. Want het is soms een dunne lijn tussen geluk en een ontbering wanneer je in een bus woont! Ik kan zeggen dat ik graag deel en niet gierig ben maar hollands zuinig staat hoog op de (boodschappen)lijst.